O/Bu/Şu ve Ötekiler
Yakaladığımız her bakış ve üzerimizde hissettiğimiz her göz bambaşka bir biz yaratıyor. Gerçekte biz kimiz? Hakikat, gören gözlerin gördüğü mü yoksa bambaşka bir hakikat mi barındırıyor boş kabuğumuz? Çocukken herkesin farklı oyunlarda oynamayı sevdiği oyun hamurlarıydık. Bir yere gidemezdik. Şekillendirilmeye muhtaçtık. Öyle var olabilirdik. Ebeveynlerin görmek istediği yerde duruyorduk. Görevlerimiz ve gidermemiz gereken duygusal ihtiyaçlar vardı ayrı ayrı. Biri, sadece içindeki o büyük yalnızlığı seninle bastırıyordu belki. Diğeri, kontrol etme dürtüsünü giderecek ve mutlak hakimiyetinin elinden asla alınmayacağının garantisi olan küçük bir canlıya sahip olmak istemiş olabilirdi. Ya da belki öteki, kendisinden bir tane daha dünyaya getirip gelecek nesillere kutsal bir armağan bırakacağını düşünecek kadar kibirliydi. Beriki, sadece karşılıksız sevmek ve/veya sevilmek istiyordu. Liste, bu gibi bahanelerle uzar gider. Büyürken biz farkında olmasak da aslında onlar gibi olacağımızı ...
